بیماری منییر

 تا به حال برای شما یا یکی از اعضای خانواده‌تان سرگیجه (vertigo) و ‌کم‌شنوایی همراه با وزوز گوش (tinnitus) پیش آمده است، احتمالا مبتلا به بیماری منییر (menieres disease) هستید! بیماری منییر که در قسمت داخلی گوش اتفاق می‌افتد، موضوع مطلب امروز، در کلینیک گوش تهران خواهد بود. پس برای کسب اطلاعات درباره بیماری منییر این مقاله را دنبال کنید.

بیماری منییر چیست؟

بیماری منییر ناشی از اختلال در گوش داخلی است. گوش داخلی، درونی‌ترین قسمت گوش است و بعد از گوش میانی قرار دارد. برخی از بیماران مبتلا به منییر به اشتباه فکر می‌کنند بیماری‌شان مربوط به گوش میانی است.
برخی‌ معتقداند بیماری منییر ناشی از ناهنجاری‌های به وجود آمده در ساختار و یا مقدار مایعات درون گوش داخلی است. ولی هنوز به قطعیت مشخص نیست که چه عواملی باعث ایجاد این تغییرات شده است اما با رعایت نکاتی که در ادامه با آن‌ها آشنا می‌شویم می‌توان برخی از علائم این بیماری را کنترل کرد.

علائم بیماری منییر

کم‌شنوایی پیشرونده، وزوز گوش و سرگیجه‌های خود به خودی از راه‌های شک به وجود این بیماری هستند. سرگیجه به طور ناگهانی رخ می‌دهد، قابل پیش‌بینی نیست، چند دقیقه تا چند ساعت طول می‌کشد و این یکی از بزرگ‌ترین مشکلات این بیماری است، زیرا فرد بیمار مجبور است،  کم‌تر در فعالیت‌های اجتماعی، خانوادگی، تفریحی و دوستانه شرکت کند. به همین دلیل افراد مبتلا به بیماری منییر بیش‌تر در معرض تصادف، سقوط و غیره هستند. این بیماری شامل علائمی مانند سرگیجه همراه با حالت تهوع، منگی، استفراغ و ضربان قلب نامنظم هم می‌شود.
وزوز گوش شامل شنیدن صدای سوت، همهمه، زنگ‌زنگ و غرش است که بیش‌تر در هنگام استراحت و لحظه‌ای که بدن آرام است رخ می‌دهد. کاهش شنوایی معمولا به صورت تدریجی شروع می‌شود و نوسانی است و گاهی بیمار ملزم به استفاده از سمعک (hearing aids) می‌شود. این بیماری در سنین مختلف از جمله بین سن 40 تا 60 سال بروز می‌کند و به طور معمول یک گوش را مبتلا می‌کند.

مراحل پیشرفت بیماری ‌منییر

بیماری منییر شامل سه مرحله زودرس، میانی و دیرهنگام است.
در مرحله زودرس سرگیجه‌های ناگهانی به طور معمول از 20 دقیقه تا 24 ساعت طول می‌کشد. کم‌شنوایی ایجاد شده اما به حالت اولیه باز می‌گردد. در مرحله میانی کم‌شنوایی و وزوز گوش افزایش می‌یابند ولی شدت سرگیجه‌ها کاهش می‌یابد. در مرحله آخر یعنی مرحله دیرهنگام، ممکن است سرگیجه‌ها ناپدید شود اما مشکلات تعادلی هنوز مشاهده ‌شود. وزوز کردن گوش و کم‌شنوایی در این مرحله  بدتر می‌شود.

درمان بیماری منییر

در مرحله اول، بیماران تحت درمان دارویی قرار می‌گیرند که موجب بهتر شدن علائم این بیماری می‌شود. دارو‌های ضد سرگیجه به صورت موقت باعث تسکین می‌شوند، و گاهی هم تجویز دارو‌های ضد تهوع توسط پزشک صورت می‌گیرد. اما در مرحله بعدی، بیماران با استفاده از رژیم دقیق کم نمک و داروهای دیورتیک تحت درمان قرار می‌گیرند. برخی بیماران با روش درمان دارویی بهبود نمی‌یابند که تزریق برخی آنتی‌بیوتیک‌های آمینوگلیکوزید(Aminoglycoside) و ستیبولوتوکسیک(Stibulotoxic) می‌تواند علائم و تاثیر آن بر بیمار را تا حدودی کاهش دهد. از دیگر روش‌های درمان بیماری منییر می‌توان به تمرینات توانبخشی سرگیجه و در بدترین حالت، قطع کردن عصب وستیبولار(vestibullar) اشاره کرد.

توصیه‌های مهم در مورد بیماری منییر

در مرحله اول، بیماران تحت درمان دارویی قرار می‌گیرند که موجب بهتر شدن علائم این بیماری می‌شود. دارو‌های ضد سرگیجه به صورت موقت باعث تسکین می‌شوند، و گاهی هم تجویز دارو‌های ضد تهوع توسط پزشک صورت می‌گیرد. اما در مرحله بعدی، بیماران با استفاده از رژیم دقیق کم نمک و داروهای دیورتیک تحت درمان قرار می‌گیرند. برخی بیماران با روش درمان دارویی بهبود نمی‌یابند که تزریق برخی آنتی‌بیوتیک‌های آمینوگلیکوزید (Aminoglycoside) و ستیبولوتوکسیک (Stibulotoxic) می‌تواند علائم و تاثیر آن بر بیمار را تا حدودی کاهش دهد. از دیگر روش‌های درمان بیماری منییر می‌توان به تمرینات توانبخشی سرگیجه و در بدترین حالت، قطع کردن عصب  وستیبولار اشاره کرد.

تست‌های تشخیص بیماری منییر

به دلیل شباهت زیاد بیماری منییر به بیماری میگرن(migren)، در گذشته اغلب ممکن بود این دو بیماری با یکدیگر اشتباه گرفته شوند، اما با گذشت زمان و پیشرفت علم این اشتباه تا حدود زیادی به حداقل رسید. تست مشخصی برای تشخیص فوری این بیماری وجود ندارد و پزشک با پرسیدن چند سوال و بررسی تاریخچه پزشکی شخص تا حدودی می‌تواند این بیماری را تشخیص دهد. پرسیدن سوال‌هایی مثل:
1- چه دارو‌هایی مصرف کرده‌اید؟
2- شدت علائم تا چه حد است؟
3- این علائم هر چند وقت یکبار برای شما اتفاق می‌افتد؟
4- آیا سابقه بیماری‌های گوش داشته‌اید؟
5- سابقه داشتن آلرژی یا بیماری‌های عفونی؟
6- داشتن بیماری‌های ژنتیکی یا خانوادگی؟
همچنین برای بررسی ‌کم‌شنوایی فرد بیمار از ادیومتری (audiometry) یا شنوایی‌سنجی استفاده می‌کنند و در اخر یک نمودار از میزان شنوایی فرد به دست می‌آید که به تشخیص منییر کمک خواهد کرد. همچنین تست‌های تشخیصی دیگری نظیر الکتروکوکلئوگرافی برای اندازه‌گیری فشار گوش داخلی و ثبت پاسخ‌های عضلانی برانگیخته از وستیبول (VEMP) به تشخیص این بیماری و افتراق آن از موارد مشابه کمک می‌کنند.
مهم‌ترین نکته در درمان بیماری منییر تداوم رعایت باید‌ها و نباید‌ها و هچنین در ارتباط بودن با پزشک معالج است. کلینیک گوش تهران با بهترین و مجرب‌ترین متخصصین بیماری‌های گوش و شنوایی شناسی، درخیابان ولیعصر، آماده خدمت رسانی به شما عزیزان است. در صورت بروز هر گونه علائم و نشانه بیماری گوش، می‌توانید به این کلینیک که مراجعه کرده و از خدمات مدرن آن بهره‌مند شوید و برای کسب اطلاعات بیشتر، رزرو و نوبت دهی با کلینیک گوش تهران تماس حاصل فرمائید.

بیماری منییر ناشی از اختلال در گوش داخلی است. گوش داخلی، درونی‌ترین قسمت گوش است و بعد از گوش میانی قرار دارد. برخی از بیماران مبتلا به منییر به اشتباه فکر می‌کنند بیماری‌شان مربوط به گوش میانی است.

کم‌شنوایی پیشرونده، وزوز گوش و سرگیجه‌های خود به خودی از راه‌های شک به وجود این بیماری هستند. سرگیجه به طور ناگهانی رخ می‌دهد، قابل پیش‌بینی نیست، چند دقیقه تا چند ساعت طول می‌کشد و این یکی از بزرگ‌ترین مشکلات این بیماری است، زیرا فرد بیمار مجبور میشود کم‌تر در فعالیت‌های اجتماعی، خانوادگی، تفریحی و دوستانه شرکت کند. به همین دلیل افراد مبتلا به بیماری منییر بیش‌تر در معرض تصادف، سقوط و غیره هستند. این بیماری شامل علائمی مانند سرگیجه همراه با حالت تهوع، منگی، استفراغ و ضربان قلب نامنظم هم می‌شود.

وزوز گوش شامل شنیدن صدای سوت، همهمه، زنگ‌زنگ وغرش است که بیش‌تر در هنگام استراحت و لحظه‌ای که بدن آرام است رخ می‌دهد. کاهش شنوایی معمولا به صورت تدریجی شروع می‌شود و نوسانی است و گاهی بیمار ملزم به استفاده از سمعک می‌شود. این بیماری در سنین مختلف از جمله بین سن 40 تا 60 سال بروز می‌کند و به طور معمول یک گوش را مبتلا می‌کند.

در مرحله اول، بیماران تحت درمان دارویی قرار می‌گیرند که موجب بهتر شدن علائم این بیماری می‌شود. دارو‌های ضد سرگیجه به صورت موقت باعث تسکین می‌شوند، و گاهی هم تجویز دارو‌های ضد تهوع توسط پزشک صورت می‌گیرد. اما در مرحله بعدی، بیماران با استفاده از رژیم دقیق کم نمک و داروهای دیورتیک تحت درمان قرار می‌گیرند. برخی بیماران با روش درمان دارویی بهبود نمی‌یابند که تزریق برخی آنتی‌بیوتیک‌های آمینوگلیکوزید وستیبولوتوکسیک می‌تواند علائم و تاثیر آن بر بیمار را تا حدودی کاهش دهد. از دیگر روش‌های درمان بیماری منییر می‌توان به تمرینات توانبخشی سرگیجه و در بدترین حالت، قطع کردن عصب  وستیبولار اشاره کرد.